Aangezien ’s hofs kennelijke oordeel dat verdachte ‘op de hoogte is geweest van het in zijn auto aangetroffen geldbedrag’ niet zonder meer uit de gebezigde bewijsvoering kan worden afgeleid, is de bewezenverklaring onvoldoende met redenen omkleed.

De vaststelling dat verdachte blijkens een hem betreffend uittreksel justitiële documentatie d.d. 21 maart 2012 ‘al eens onherroepelijk is veroordeeld voor het plegen van een strafbaar feit’, is niet zonder meer begrijpelijk aangezien voormeld uittreksel justitiële documentatie daarvoor geen steun biedt. De strafoplegging is daarom ontoereikend gemotiveerd.

De Hoge Raad herhaalt relevante overwegingen uit ECLI:NL:HR:2010:BL2823 m.b.t. de aan te leggen maatstaf. Uit de overwegingen van de rechtbank blijkt niet dat zij de van toepassing zijnde maatstaf heeft gehanteerd. De toe te passen maatstaf sluit niet uit dat de rechtbank, indien de omstandigheden van het geval dat meebrengen, bij de beoordeling van het klaagschrift tevens onderzoekt of voortzetting van het beslag in overeenstemming is met de eisen van prop. en subs. Aan de omstandigheid dat de zaak tegen de klagers ‘al 5 maanden lijkt stil te liggen en sprake is van inbreuk op het eigendomsrecht’, kan evenwel niet zonder meer de conclusie worden verbonden dat voortzetting van het beslag niet in overeenstemming is met die eisen en de beslagen moeten worden opgeheven. Ook in zoverre is het oordeel niet toereikend gemotiveerd.

Nu uit de gebezigde bewijsvoering niet méér kan worden afgeleid dan dat in de auto een plastic tas met geld is aangetroffen, is de bewezenverklaring wat betreft het ‘verhullen’ van de herkomst van het geldbedrag, mede gelet op de wetsgeschiedenis, niet naar de eis der wet met redenen omkleed. Opmerking verdient dat de o.m. uit ECLI:NL:HR:2013:BX6909 voortvloeiende rechtsregels slechts betrekking hebben op het geval dat de verdachte voorwerpen heeft verworven of voorhanden heeft gehad, terwijl aannemelijk is dat die voorwerpen afkomstig zijn uit een door de verdachte zelf begaan misdrijf (vgl. ECLI:NL:HR:2013:2002).

Het oordeel van het hof dat artikel 2 Politiewet 1993 in samenhang met artikel 141 en 142 Sv als wettelijke basis kan dienen voor het tonen van één of meer foto(’s) van verdachte op internet is juist. Het oordeel van het hof, erop neerkomende dat het tonen van de camerabeelden van verdachte op het internet in de gegeven omstandigheden niet in strijd is met beginselen van prop. en subs., zodat het tonen van de beelden van verdachte op het internet niet onrechtmatig is geweest en geen vormverzuim als bedoeld in artikel 359a Sv oplevert dat tot bewijsuitsluiting of strafvermindering aanleiding kan geven, is niet onbegrijpelijk en behoefde, mede gelet op hetgeen ten verwere is aangevoerd, geen nadere motivering.

Hetgeen het hof heeft vastgesteld – waarbij het hof verdachtes antecedenten op het gebied van de Opiumwet heeft genoemd – brengt mee dat de verbalisanten tot het instellen van het onderzoek aan de kleding op grond van artikel 9 lid 2 Ow niet bevoegd waren. Het enkele hebben van antecedenten ter zake levert immers nog geen ernstige bezwaren in de zin van voornoemde bepaling op die tot onderzoek aan de kleding van verdachte kon leiden, ook niet in combinatie met de overige vastgestelde feiten en onderzoek. Dit behoeft niet tot cassatie te leiden, nu uit de vaststellingen van het hof onmiskenbaar kan worden afgeleid dat de verbalisanten ten aanzien van verdachte voldoende ernstige bezwaren hadden kunnen aannemen ter zake van zijn betrokkenheid bij woninginbraken, indien zij niet waren uitgegaan van het bestaan van ernstige bezwaren op grond van de Opiumwet. De enkele omstandigheid dat het onderzoek aan de kleding van verdachte heeft plaatsgevonden toen hij te dier zake nog niet was aangehouden en aan dit in artikel 56 Sv gestelde vereiste nog niet was voldaan, kan niet worden aangemerkt als een verzuim waardoor een belangrijk strafvorderlijk voorschrift of rechtsbeginsel in aanzienlijke mate is geschonden. Voor bewijsuitsluiting is dan geen plaats.

De Hoge Raad herhaalt relevante overwegingen uit ECLI:NL:HR:1989:ZC8253. Uit de gebezigde bewijsmiddelen kan worden afgeleid dat verdachte 1,5 jaar na het ‘lenen’ van de geldbedragen het geld nog niet had teruggegeven ondanks zijn toezegging het geld binnen 1,5 uur respectievelijk dezelfde dag terug te brengen. Gelet hierop alsmede gelet op de omstandigheden waaronder verdachte het geld heeft geleend, heeft het hof kennelijk afgeleid dat verdachte als heer en meester heeft beschikt over de geldbedragen. ’s Hofs oordeel dat verdachte zich aldus de bedragen wederrechtelijk heeft toegeëigend geeft niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is toereikend gemotiveerd. Conclusie A-G: anders.

De Hoge Raad verklaart verdachte niet-ontvankelijk in het beroep, nu niet binnen de in artikel 437 lid 2 Sv genoemde termijn door een raadsman een schriftuur houdende middelen van cassatie is ingediend.

Nu in cassatie ervan moet worden uitgegaan dat een proces-verbaal van de terechtzitting van de rechtbank niet is opgemaakt, kan niet worden vastgesteld of de dag van de uitspraak op die terrechtzitting is bekendgemaakt. Het proces-verbaal van de terechtzitting is in beroep de enige kenbron voor de ter terechtzitting in acht genomen vormen (ECLI:NL:HR:2005:AU1993). Anders dan het hof heeft geoordeeld kan die bekendmaking niet worden afgeleid uit de aantekeningen op de door de A-G bij het hof overgelegde zittingslijst van de terechtzitting van de rechtbank. ’s Hofs oordeel dat binnen 14 dagen na de uitspraak van de rechtbank door betrokkene hoger beroep had moeten worden ingesteld, is ontoereikend gemotiveerd.

1. Afwijzing getuigenverzoek. Herstelmogelijkheid maatstaf. Regiezitting. 2. Aanwijzing opsporing en vervolging inzake seksueel misbruik. 3. Vordering beledigde partij. Schadevergoedingsmaatregel.