Het op het tot bewijs gebezigde proces-verbaal van bevindingen van de hoofdagent en taakaccenthouder WWM gebaseerde oordeel van het hof dat het in de ten laste gelegde vermelde (luchtdruk)geweer een voorwerp is in de zin van categorie I sub 7 WWM is niet onbegrijpelijk, in aanmerking genomen dat uit het proces-verbaal ter terechtzitting niet blijkt dat aldaar door of namens verdachte de deskundigheid van genoemde verbalisant is betwist. Op het bij de cassatieschriftuur gevoegde rapport kan niet voor het eerst in cassatie een beroep worden gedaan, nu de beoordeling daarvan een onderzoek van feitelijke aard vergt.

Verbeurdverklaring. Het geldbedrag is onder de verdachte in beslag genomen. Teruggave van het geldbedrag aan de verdachte zou betekenen, gelet op de aard en functie ervan als wettig betaalmiddel, dat het geldbedrag in het economisch verkeer wordt gebracht. Iedere uitgave van het besmette geld door de verdachte, nu of in de toekomst, levert witwassen op. Naar het oordeel van het hof is dit in strijd met het algemeen belang, nu het geldbedrag, zoals het hof heeft bewezen verklaard, afkomstig is uit enig misdrijf en het ongecontroleerde bezit ervan schadelijk is voor de integriteit van het financiële en economische verkeer.

Falende klacht dat het hof 'inbreuk heeft gemaakt op het onmiddellijkheidsbeginsel en het recht op een eerlijk proces' door tegenover politieambtenaren afgelegde verklaringen van medeverdachten, die door dezen ten opzichte van de Rh-C zijn herroepen, voor het bewijs te bezigen zonder deze personen als getuigen ter terechtzitting te hebben gehoord. Het hof heeft geoordeeld dat de tegenover de politie afgelegde verklaringen van X en Y voor het bewijs kunnen worden gebezigd zonder hen ter terechtzitting in hoger beroep te hebben gehoord.

In cassatie moet ervan worden uitgegaan dat de inbeslagneming heeft plaatsgevonden terwijl de verbalisant(en) niet in het bezit was/waren van de op grond van de Awbi vereiste machtiging tot binnentreden, en dat het ontbreken van die machtiging een onherstelbaar vormverzuim in het voorbereidend onderzoek als bedoeld in artikel 359a Sv oplevert. Echter, in casu, waarin de eerder aanwezige en zich rechtmatig in de woning van de – afwezige – verdachte bevindende verbalisanten ex artikel 9 Opiumwet bevoegd zouden zijn geweest tot onmiddellijke inbeslagneming van het daarvoor vatbare materiaal dat verband hield met de door hen aangetroffen hennepkwekerij, kan niet gezegd worden dat door het ontbreken van de machtiging tot binnentreden van de binnen niet al te lange tijd na het aantreffen op verzoek van de eerstbedoelde verbalisanten ter plaatse gekomen andere verbalisanten een belangrijk strafvorderlijk voorschrift of rechtsbeginsel in aanzienlijke mate is geschonden en evenmin dat verdachte, die zulks ook niet heeft gesteld, daardoor daadwerkelijk in zijn verdediging is geschaad.

Bewijsklacht schuldheling en verduistering. Op de gronden die zijn vermeld in de conclusie van de A-G is het middel terecht voorgesteld.

De Hoge Raad herhaalt de toepasselijke overwegingen uit ECLI:NL:HR:2013:BV9087. Falende middelen over de motivering van de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel.

De Hoge Raad herhaalt de toepasselijke overweging uit ECLI:NL:HR:2010:BM2452 met betrekking tot artikel 342 lid 2 Sv. Het hof heeft gemotiveerd dat en waarom het van oordeel is dat voldoende steunbewijs voor de belastende verklaringen van X te vinden is in de overige getuigenverklaringen.

De werkwijze die de rechtbank in casu in haar zgn. Promis-vonnis heeft gevolgd ten aanzien van de – door het hof overgenomen – bewijsmotivering, komt erop neer dat de redengevende feiten en het onderzoek waarop de beslissing steunt dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, zijn vermeld in een bewijsredenering waarbij de rechtbank heeft volstaan met een verwijzing naar de wettige bewijsmiddelen waaraan die feiten en dat onderzoek zijn ontleend (vgl. ECLI:NL:HR:2007:BA0424). In dat opzicht wijkt het vonnis in casu af van de beslissing waarop het in het middel genoemde arrest (ECLI:NL:HR:2011:BP8498) betrekking heeft.

De stukken van het geding houden in dat verdachte in e.a. is gedagvaard voor de meervoudige economische kamer van de rechtbank en dat deze kamer de zaak heeft behandeld en uitspraak heeft gedaan. Ingevolge artikel 52 WED jo. artikel 64 RO behandelen en beslissen de gerechtshoven in hoger beroep de zaken waarin door economische kamers van de rechtbanken vonnis is gewezen. Dit betekent dat de strafzaak in hoger beroep kon worden behandeld en beslist door de meervoudige economische kamer van het hof.

De bewezenverklaring voor zover inhoudende dat verdachte redelijkerwijs moest weten dat een op zijn naam gesteld rijbewijs ongeldig was verklaard, is niet naar de eis der wet met redenen omkleed.