Nu de betrokkene niet binnen de bij de wet gestelde termijn bij de Hoge Raad door een raadsman een schriftuur houdende middelen van cassatie heeft doen indienen, kan de betrokkene niet in het beroep worden ontvangen.

Het bezwaarschrift wordt ongegrond verklaard, nu de door de verdediging gewenste stukken niet van belang zijn voor enig te nemen beslissing in het onderzoek.

Uit de vermelde stukken moet worden afgeleid dat verdachte ten tijde van de behandeling van zijn zaak in hoger beroep in verband met een andere zaak was gedetineerd, zodat ’s hofs oordeel om tegen verdachte verstek te verlenen en het onderzoek ter terechtzitting voort te zetten, achteraf bezien onjuist was.

Het oordeel van het hof dat de door de aangeefster gereleveerde feiten en omstandigheden met betrekking tot de bewezenverklaarde ontuchtige handelingen voldoende steun vinden in ander gebezigd bewijsmateriaal, is zonder nadere motivering, die ontbreekt, niet begrijpelijk.

Het oordeel van het hof dat de geldbedragen die verdachte en zijn mededaders in het kader van het bedrijf van betaaldienstverlener zonder vergunning hebben verworven en/of voorhanden hebben gehad en/of hebben overgedragen ‘daarmee’ van misdrijf afkomstig zijn, getuigt van een onjuiste rechtsopvatting.

Het oordeel van het hof dat het toedienen van het middel Midazolam in de gegeven omstandigheden kan worden aangemerkt als opzettelijke benadeling van de gezondheid geeft niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk

Het middel klaagt terecht dat uit de bewijsvoering van het hof met betrekking tot het bewezenverklaarde feit, niet volgt dat de verdachte en/of zijn mededader een vuurwapen op anderen heeft gericht. Tot cassatie behoeft dit niet te leiden, nu de aard en de ernst van het bewezenverklaarde feit, gezien de overige bewezenverklaarde – gelijkwaardige – gedragingen waarmee dit feit is gepaard gegaan, ook na weglating van dit onderdeel niet worden aangetast.

De door het hof in aanmerking genomen omstandigheden zouden tot het oordeel kunnen leiden dat verdachte ‘zeer, althans aanmerkelijk, onvoorzichtig en/of onoplettend’ heeft gereden, maar zij zijn niet zonder meer toereikend voor het oordeel van het hof dat de verdachte ‘roekeloos’ heeft gereden.

In de overwegingen heeft het hof als zijn oordeel tot uitdrukking gebracht dat in beginsel ervan mag worden uitgegaan dat degene die doende is een door hem gehuurde woonruimte op te (laten) knappen en in te richten, wetenschap heeft van hetgeen zich in die woning bevindt. Die ervaringsregel heeft het hof tot uitgangspunt kunnen nemen.

De stelling dat er eventuele gebreken aan de dagvaarding of oproeping kleefden in eerste aanleg en hoger beroep zou uitsluitend kunnen leiden tot nietigheid van de dagvaarding of oproeping, maar niet tot een herziening als bedoeld in artikel 457 Sv.